Spirituele gedichten

Peter van Hooij (1972) schrijft spirituele gedichten vanuit het gnosticisme (het esoterische christendom). Hij schreef ook een thuiscursus in het gnosticisme, die men gratis kan volgen via de volgende link: https://gnosticisme.jouwweb.nl 

 

Alle auteursrechten zijn voorbehouden aan de auteur Peter van Hooij (auteurswet 1912). Het schrijfwerk van Peter van Hooij is auteursrechtelijk beschermd en op datum gedocumenteerd. 

 

Je kunt de url (het webadres) van deze webpagina kopiëren en op je social media plaatsen. 

 

Binnenkort volgen er meer gedichten. 

 

Arnhem, 2019

 

Email contact: gnosisvanhooij@gmail.com

 

 

De loutering des levens

 

Elke pijnlijke tegenslag

is een wonderlijk nieuw begin.

Door de innerlijke ontplooiing

groei je een andere dimensie in.

 

Een dimensie met helende mogelijkheden

en een betoverende kracht.

De tedere weg naar jezelf

vanuit een liefdevolle pracht.

 

Raak nooit verbitterd, verstard of hard

door de obstakels van het leven.

Blijf meegaand en zacht

en standvastig in het streven.

 

Al is de waarheid nog zo hard,

vol gemis, zorgen en pijn.

Ervaar de kracht diep in jouw hart,

doorleef het, voel en laat het zijn.

 

Ook al dreig je af te dwalen

door emoties en tegenslag.

Ontken het niet, ontloop het niet

en weet dat je leven mag.

 

Niet het vallen is falen,

maar het weigeren om op te staan.

Ook jij hebt de kracht in je

om jouw levensweg te gaan.

 

Langzaam ontwaakt dan een nieuw begin

en schuiven hindernissen opzij.

Vele mogelijkheden die jij hebt

komen dan weer voorbij.

 

Je bent gelouterd en wijzer

en dan zomaar op een dag,

kan je nieuwe kansen aan

en zie je wat je eerst niet zag.

 

Van binnen nu zo veel rijker,

een mens die karakter heeft.

Doordat je pijn en vreugde kent

en een leven hebt geleefd.

 

Daar sta je dan kleine mens,

weer midden in een groots bestaan.

Je weet nu echter wel;

jij kan vele dingen aan.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Het verlaten strand

 

Ik zie jou nog lopen op het verlaten strand.

Met je lieve voetjes in het zand,

loop jij naar mijn open armen.

 

Onder het prachtige avondrood,

praatten wij over de naderende dood.

Met jouw woorden wist jij mij te warmen.

 

Jij zei: “Ik zal je nooit verlaten.

Ik zal nabij zijn en verder praten.

Lieve schat, ik hou van jou.”

 

Zo wandelden wij langs een zee van emotie.

Van een einde hadden wij geen notie.

Nog geen uitzicht op intense rouw.

 

Ik staar nu over het verlaten strand.

Geen lieve voetjes meer in het zand.

Maar, jij loopt nog steeds naast mij.

 

Los van lijden en onzekerheid.

Weg van de helse knagende strijd,

ben jij nu eindelijk vrij.

 

Soms denk ik: “Kan ik wel zonder haar?

Kan ik hier leven en zij daar?”

Ik mis jouw aanwezigheid!

 

Dwars door alle pijn;

onze liefde zal voor eeuwig zijn,

los van lichaam en van tijd.

 

Voor altijd samen op ons verlaten strand

wandelen wij door, hand in hand,

met een traan en een glimlach door ons levenslot.

 

Wanneer het verdriet met mij wegrent,

herinner ik mij dat ik jou heb gekend.

Alles wat dan overblijft is “Dank U God.”

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

De tijd

 

De tijd kan eindeloos lang duren.

Al die langgerekte uren.

Terwijl een gelukzalige week

soms slechts een seconde leek.

 

Tijd is traag en tijd is vlug.

Je krijgt de tijd nooit meer terug.

De tijd is ook niet te stoppen,

zolang je hart zal blijven kloppen.

 

Je bent allemaal een kind van de tijd,

maar je ziel leeft voort in eeuwigheid.

Het enige wat telt in de tijd

is dat je leeft in liefde en genegenheid.

 

Dan zal je ziel naar de hemel gaan,

waar de klok niet langer door zal slaan.

Geen tijd meer voor pijn en lijden.

Daar zal God je van bevrijden.

 

Dus als het tijd is om heen te gaan,

onder de jonge of oude maan,

dan is er alleen het hemelse geluk

en dat gaat door de tijd niet stuk.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Verliefdheid der jaargetijden

 

Ooh meisje, je moest eens weten

wat jij zoal met mij doet.

Zoals de bloeiende ontluiking

die ook de lente voedt.

 

Ooh meisje, je moest eens zien

hoe jij in mij leeft.

Zoals de zomer zichtbaar maakt

waar de vlinderbloesem zweeft.

 

Ooh meisje, je moest eens voelen

wat jij in mij losmaakt.

Zoals het herfstblad dwarrelend valt

en onzeker de grond aanraakt.

 

Ooh meisje, je moest eens ervaren

hoe diep jij in mij bent.

Zoals de pijnboom groen blijft

en de winter niet herkend.

 

Ooh meisje……

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Waterspiegeling

 

Ik keek mezelf aan vanuit de oppervlakte

met een diepe blik als het zuivere water.

Door de heldere tinten blauw en groen

probeerde ik voorzichtig de bodem te vinden.

 

Zonnestraling die op het water neervlijde

versterkte slechts mijn schaduwzijde.

 

Vrede dreef sereen in mijn ogen

en zwom voorbij aan toen en later.

Een blik die elke gedachte oversteeg

in een moment van eeuwigheid.

 

Het was het water dat verkoeling bood

en mijn ego verdronk een stille dood.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Bergdal van het lijden

 

Ik reis niet naar de bergtop,

maar door het bergdal van het lijden

en vindt daar zalig mijn hemels hart.

 

Eeuwig is de zonsopkomst,

gevleugeld mijn vergeten bloed,

in zaligheid niet meer getart.

 

Als een pelgrim, voet voor voet,

kom ik nader tot het einde,

waar het ware leven zich ontward.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Het nieuwe heden

 

De harde lijnen in jouw gelaat

verraden een turbulent verleden.

Je zonk totdat je de bodem vond.

Nu alweer het oude heden.

 

Jouw hoofd kwam langzaam boven water.

Je drijft nu op wispelturige golven

naar de vage bestemming die toekomst heet

en het heden heeft bedolven.

 

Jouw scheepswrak herbergt waardevolle schatten

op de diepste gronden van het levenswater.

Jij overlevende drenkeling ziet ze niet,

maar vindt ze wellicht later.

 

In het nieuwe heden.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Ondankbare vogels

 

In de sluier van ochtendschemer

wordt het zachte parksilhouet

tijdens het morgenlied der vogels

langzaam in beelden omgezet.

 

Uit de kruin van de kastanjebomen

vliegen de spreeuwen en duiven,

terwijl ik in het bedauwde park

met een broodzak sta te wuiven.

 

Ondankbaar valt er wel eens

een behoefte op mij neer,

maar om voorbijvliegende redenen

voeder ik ze telkens weer.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Natuurlijke levenscyclus

 

Een dag is als een vlinderbloem;

je plukt ‘m en verwelkt dan wel.

Toch na een nachtje dromen zaaien

oogst je een nieuwe dag weer snel.

 

Een jaar is als een rozenstruik;

je snoeit ‘m en loopt snel weer uit.

Toch na elke oude groeifase

wordt de nieuwe bloei weer ingeluid.

 

Een leven is als een appelboom;

je plant ‘m en zal fruit prijken.

Toch na de wortels te versterken

zullen de takken naar de hemel reiken.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Leeft gij uw leven?

 

Vindt gij ruimte tussen lachen en wenen

en accepteert ge deze wederkerige dans

ten volle bewust en ad rem?

 

Ziet gij de subtiele details aanwezig

in al het wonderschone u ter leen en

luistert gij naar uw innerlijke stem?

 

Wanneer gij geestelijk volgroeid zijt

leeft ge tussen tijd en eeuwigheid en

dwaalt ge weldra niet zoekend rond!

 

Op uw wijde weg des doods

verdween allengs elk onderscheid

waardoor gij louter leven vond!

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Armoede in rijkdom

 

Wel honderd mensen om je heen

en toch voel jij je zo alleen.

De top behaalt in je carrière

en toch is het geld een barrière.

 

Een prachtige villa onder de linden

en toch kan jij je plaats niet vinden.

Je gezondheid is in een goede staat

en toch ben je bang hoe de toekomst gaat.

 

Veel tegenslagen heb je nooit gehad

en toch was er één ding die jij steeds vergat.

Tevreden zijn in het huidige moment,

omdat je niet in het verleden of de toekomst bent.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Laat los en vertrouw

 

Ga maar, lieve schat.

Een engel wacht op jou.

Jouw leven gaat daar verder.

Laat los en vertrouw.

 

Jouw ziel zal worden vrijgegeven

 

Ga maar, lieve schat.

Ik hou zoveel van jou.

Jouw leven gaat daar verder.

Laat los en vertrouw.

 

Jouw reis van het gewijde leven

 

Ga maar, lieve schat.

Ik hou contact met jou.

Jouw leven gaat daar verder.

Laat los en vertrouw.

 

Betreed de heilige dimensie onbevreesd

 

Ga maar, lieve schat.

Ik kom weer terug bij jou.

Jouw leven gaat daar verder.

Laat los en vertrouw.

 

Op de eeuwige velden van de Grote Geest

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Geen afscheid

 

Zij sprak ware woorden

toen zij daar zo hulpeloos lag.

Net uit narcose gekomen

toen zij mij naast zich zag.

 

‘Luister jongen, uit gaat mijn vuur,

maar mijn liefde heeft zich in jou verlengd.

Dit is hier mijn laatste uur,

maar oneindigheid is wat het leven schenkt.’

 

Na een leven een uur van leven.

Wat een wonderlijke tijd.

Een uur van leven dat ons deed beseffen;

dit is voor ons geen afscheid.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Hemels gefluister

 

De vrouw bad tot de hemel

zacht en mild,

terwijl haar denken

nog niet was verstild.

 

Ze kreeg teleurgesteld

weer geen gehoor

en bood toen intuïtief

een luisterend oor.

 

Ineens hoorde zij

mild en zacht:

‘Op dit moment heb

Ik gewacht.

 

Jij kon Mij telkens

niet verstaan,

omdat je eigen woorden

naar de hemel bleven gaan.’

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Respectabele vreemde

 

Uw zichtbaar doorwerkte handen

en de rimpels op uw gelaat

doen levenswijsheid vermoeden.

 

Vreugde in verdriet zien stranden.

Met de naakte waarheid als gewaad,

raakt het de slechten en de goeden.

 

U hebt leed op uw schouders zien landen.

Terwijl u loopt is uw stok een weldaad.

Maar uw glimlach, die blijft broeden.

 

Met u heb ik geen zichtbare banden.

Ik heb nog nooit met u gepraat.

Toch blijft u mijn fascinatie voeden.

 

Respectabele vreemde.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Bargedruis

 

Wat moet deze man toch dagelijks ervaren?

Hij zit altijd aan de bar voor zich uit te staren.

‘Doe mij nog een paar jonge klaren!’

 

Nog vele biertjes erachteraan.

Niet opbrengen om naar huis te gaan.

Je ziet hem met één been al in het graf staan.

 

Wat moet hij hier in dit donkere gedruis?

Zeker slechts eenzaamheid te vinden thuis.

Misschien ziek van het hangen voor de buis.

 

Hij zit tot sluiten drinkend vastgepind.

Het personeel is hem niet kwaadgezind.

De barman noemt hem zelfs beste vrind.

 

Zijn gezicht is door alcohol verwrongen.

De eenzaamheid heeft hem hiertoe gedwongen.

De caféliederen hebben zijn verdriet bezongen.

 

Steeds dieper raakt hij in de put van schulden.

Maar de bareigenaar weet hem te dulden.

Zolang hij zijn rekening maar weet te vergulden.

 

Toch is de eigenaar een echte heer.

Hij spreekt de man aan met meneer

en zegt vriendelijk ‘tot morgen maar weer.’

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Het gouden ei

 

Eens heeft in Barendrecht

een kip een gouden ei gelegd.

Zij heeft voor het leggen van deze pracht

heel diep aan iets moois gedacht.

 

De boer bouwde een gouden ren

voor zijn verrijkende sierlijke hen.

De kip had niet meer aan iets moois gedacht

en dus bleef uit de gouden pracht.

 

Toen mocht de kip weer vrij loslopen,

want het echte leven laat zich niet kopen.

De kip kreeg er tien kuikens bij

die later allen zorgden voor een gouden ei.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Bijnadoodervaring

 

Het einde kwam aangevlogen.

Een slagader in mijn hoofd gescheurd.

Mijn leven schoot voorbij in het licht.

 

Ik keek de dood in de ogen.

Het ontnam mijn geheugen.

Het ontnam mijn evenwicht.

 

Al wat ik heb is spiritueel vermogen.

Ik aanvaard het leven zoals het is.

Stralend in Gods aangezicht.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Terug in het leven

 

Even mocht ik naar de hemel gaan.

Ik zag daar meerdere engelen staan

en mijn dierbaren die zijn heengegaan.

 

Even keek ik in het hiernamaals rond.

Het beviel mij zeer wat ik daar vond.

Totdat mijn engel voor mij stond.

 

Ze zei dat ik dit moet weten.

Het is de wijsheid van alle profeten.

Dood is degene die jij bent vergeten.

 

Toen mocht ik weer naar de aarde gaan.

Ik zag daar meerdere engelen staan.

Mijn dierbaren die niet zijn heengegaan.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Mijn beschermengel

 

Anchil,

Gods glorie,

mijn engel,

ik heb je lief.

 

Jij bent het

die mij

tot de hemel

verhief.

 

Dichter Peter van Hooij

 

 

Zalig Zijn

 

Altijd ziek en altijd pijn,

maar ik begeef mij in

het zalig Zijn.    

              

Want mijn ziel

blijft onaangetast,

vrij van lijden en ballast.

 

Dichter Peter van Hooij